جامعه ی ما یک جامعه ی "در خود" است نه "بر خود"، چنین جامعه ای فاقد فرهنگ پرسشگری و پروژه ی آینده نگری ست، دغدغه های بنیادی ش غایب و اراٸه ی نقش اصلاح اختیاری فرد بر جامعه وجود نخواهد داشت. با کمی دقت و تعمق بر زیست جهان ایرانی و روزمرگی های اجتماعی فرهنگی ش شاهد افول آگاهی سیاسی و اجتماعی، همچنین کوتاه شدن دیوار ارزش های بنیادی و اخلاقی فرهنگیِ این جامعه خواهیم بود. کشف اقلیم وجودی، خودتعالی ذهنی دیگر قدرت بروز و ظهور خود را در بین افراد این جامعه از دست خواهند داد و فرانیازها و فراانگیزش های این افراد عقیم گشته و دیگر منشا اثر نخواهند بود.

ورودی های سال ۹۶ همچنان با چالش های پیش رو! دهه ی ۹۰ شمسی همچون دهه ی گذشته(جامعه شناسان از دهه ۸۰ به عنوان دهه بحران های اجتماعی،سیاسی و فرهنگی نام می برند.) اگر تحولات بنیادی اجتماعی در آن رخ ندهد بی شک به عنوان دهه ی بحران های اجتماعی، فرهنگی و سیاسی دوم در تاریخ اجتماعی ما ثبت خواهد شد. و این قطعن هزینه های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی سنگینی بر جامعه تحمیل می کند. با نگاهی عمیق به رشد ناهنجاری های گسترده در ششمین سال این دهه ما همچنان شاهد آنیم که با چالش های پرمخاطره ای در حوزه های اقتصادی، سیاسی و فرهنگی روبرو هستیم، باید از میان این چالش ها به مشکلات دانشجویان در دانشگاه های سراسری کشور اشاره کرد، بعضی از این مشکلات به پیش بینی بسیاری از جامعه شناسان، کارشناسان و برخی مسئولان واقع بین در سال جدید تحصیلی به مراتب بیشتر خواهد شد و این در حالی ست که دانشجو قبل شروع و ورود به دانشگاه از آن آگاه و در نگرانی و اصطراب از آینده ی نامعلوم پیش روی خود هستند.نگاهی گذرا به بعضی از چالشهای پیش روی دانشجویان و دانشگاه های ایران که باعث بازماندن از پویایی های لازم آکادمیک و پس افتادگی علمی معرفتی خواهد بود. تاسیس دانشگاههای بدون کیفیت و نبود اساتید برجسته و متعهد که باعث افت تحصیلی چشم گیری در سطح دانشگاهاست ، نداشتن استقلال آکادمیک و آزادی علمی دانشگاهیان، دانشگاه های کشور دیگر در پی

 ﺯﻧﺎﻥ ﺑﻪ ﻭﺳﯿﻠﻪ ی ادیان، ارزش های حاکم بر جامعه و سنت های رایج و شکل گرفته در جوامع همچنین ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎی تاریخی و سیاست(سرمایه داری سکولار و دینی) ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ این عوامل ﺁنها ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺎﯾﮕﺎهِ ﭘﺎﯾﯿﻦﺗﺮ جامعه ﻗﺮﺍﺭشان داده است. فرهنگ دینی که در طول تاریخ تولید کننده ی ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ "مرد سالار" بوده است تحت لوای قید و شرط های شرعی مانع شدهِ ﮐﻪ ﺯﻧﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﮎ ﻭ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺁﻥ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ، بی شک ﺁﻥﻫﺎ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ ﻧﻔﯽ ﺍﯾﻦ عوامل، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ "ﺑﺎﺯﺗﻌﺮﯾﻒ" ﮐﻨﻨﺪ. لذا، ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺯﻧﺎﻥ ﺑﻪ طبعِ متعدی و سلطه طلب ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻭ ﺳﻨﺖﻫﺎﯼ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ و دینی ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﻫﻨﺪ ﺗﺎ ﭼﯿﺴﺘﯽ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻨﻨﺪ، ﺁﺯﺍﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.